
O xornalista e
debuxante norteamericano Joe Sacco viaxou a Palestina no inverno de 1991, cando
a Primeira Intifada entraba no seu tramo final. En apenas dous meses de
estadía, Sacco percorreu diferentes vilas e cidades da zona, recollendo
numerosos testemuños dos seus habitantes, principalmente entre os palestinos.
De volta a Estados Unidos, relataría a súa experiencia nos nove cadernos que conformaron
a serie Palestina, posteriormente compilados nun tomo único que axiña
resultaría acredor de distincións diversas e dun recoñecemento crítico unánime.
A metade de camiño
entre a crónica xornalística e o caderno de viaxe, en Palestina atopamos
unha instantánea do estado da confrontación entre palestinos e israelís a
principios dos anos 90. Sacco foi quen de construír un denso macrotexto no que
as súas experiencias na zona se mesturan con testemuños de cidadáns e datos
históricos. Malia valerse de ferramentas xornalísticas, o propósito do autor
non semella ser o de ofrecer unha visión global do conflito, senón o de
expresar a súa percepción persoal ao respecto. No canto de aspirar a unha
complicada neutralidade, Sacco opta polo compromiso, advertindo da desigual
relación de forzas entre os dous bandos en conflito e denunciando os repetidos
abusos dos colonos fronte os palestinos. O seu discurso é parcial, mais tamén
honesto, e non renuncia a expoñer as zonas escuras da posición palestina, o
fanatismo, a violencia ou a contraditoria situación na que se atopan as
mulleres máis activas politicamente.
No que atinxe ao
aspecto gráfico, o debuxo de Sacco denota unha clara influenza do underground
norteamericano. De trazo groso e con tendencia á deformación expresionista,
o seu estilo vai suavizándose a medida que o relato avanza, evolucionando cara
un acabado máis realista e asumindo fórmulas narrativas cada vez máis
convencionais.
Para comprender o
impacto que supuxo a publicación orixinal de Palestina hai que decatarse
de que o desafío que contiña era dobre: por unha banda, a súa visión do
conflito contradicía a tradicional simpatía da opinión pública estadounidense
cara o bando xudeu. Por outra, o feito de Sacco recorrer ao cómic para levar a
cabo un proxecto destas características puña en cuestión os límites implícitos
do medio, esnaquizando ideas preconcibidas acerca da capacidade da banda
deseñada para ir máis aló das formas e
contidos que tradicionalmente se lle asignaban como propios.

A publicación de Palestina
e Gorazde, zona segura en versión galega por parte de Rinoceronte
Editora achéganos dúas obras de referencia do cómic de autor, ademais de dous
títulos fundamentais para comprender a evolución recente do medio. É unha
ledicia poder ler na excelente tradución de Rafael Salgueiro uns traballos que,
despois de dúas décadas, conservan toda a súa contundencia e que veñen a
sumarse ao feixe de títulos esenciais da banda deseñada vertidos ao galego pola
editorial canguesa. Con estas dúas obras fica completo o plan inicial da
colección de Novela Gráfica, sen que ata a data se anunciaran novos títulos.
Agardamos que axiña haxa máis.
Ningún comentario:
Publicar un comentario